جز ء از کل ...

نکنه خدا خسته شده ، حوصلمون رو نداره

نکنه براش عادی شدیم، سر به سرمون بذاره

چرا هنوز فکر می کنم ، خدا مثل ما آدمه

شاید من هم مثل حسن ، عقلم از این دنیا کمه

آخه حسن یه دیونه ست ، نمی تونه حرف بزنه

یه دستش رو  مشت می کنه ، یه دستش هم  تو دهنه

از قد من بلندتره ،  خوب نمی تونه راه بره

تفریح بچه ها شده ، حسن بشه هی  مسخره

اما مامان بزرگ من ، میگه حسن گناه داره 

خدا اونو دیونه کرد ، که درد رو یادش نیاره

وقتی که خنده می کنه ، اشک چشاشو می بینم

حالا همین خودم می رم، همش کنارش میشینم

می گم حسن تو سالمی ؟ میگه فقط خسته شدم

دیونگی عالمیه ، عاقل سر بسته شدم

وقتی که با من حرف می زد،  دستاشو رو دستش میذاشت

ابروهاشو گره می کرد ،  آب دهنی رو لب نداشت !

به من می گفت که آدما ، تنهایی  رو را یاد می گیرن

به من می گفت که همشون ، یه روزی از دنیا می رن

فردا حسن می میره  و ، می گن حسن که عقل نداشت

هیچکی نمی دونه خدا ، حسنی رو تنهایی نذاشت

گفتم که من فکر می کنم ، خدای ما  یه آدمه

اونم یه روز خسته می شه ، اون که خدای عالمه!

برگشت بهم گفت که عزیز ، خدا تورو که آفرید ...

... روحتو از خودش سرشت ، اما اینو هیچکی  ندید

می خواست که ما خدایی شیم ، مثل خوده خوده خودش

همیشه با اون بمونین ، جدا نشیم هرگز ازش

شاید خدای قلب تو ، همون خدای  مهربون

قلب تو وقتی پاک باشه ، خدا رو یک آدم بدون

فردای اون روز که رسید ، حسنی رو هیچکی ندید

حرفش هنوز تو گوشمه ،  (    خدا تورو که آفرید . . . . )